AIDS: De grootste zwendel in de geschiedenis
In een vorig artikel op deze site ('het klootjesvolk') kon u kennis maken met de vlijmscherpe pen van Dr. Wilhelm Godschalk. De wijze waarop de brave dokter ons een spiegel voorhoudt is soms confronterend. Vaak lijken zijn woorden zelfs de grenzen van het absurde te raken.
Maar er is meer dan zijn bezorgdheid over de naïeve bevolking, die hij steevast het klootjesvolk noemt, en gehaaide machthebbers; Wilhelm Godschalk behoort tot de groep mensen die men het beste kan omschrijven als AIDS dissidenten.
AIDS dissidenten zijn mensen die uit, al dan niet verschillende oogpunten, de gangbare AIDS hypothese niet willen accepteren. En de boodschap van Wilhelm is glashelder: HIV leidt niet tot AIDS en AIDS leidt niet tot de dood. Een stelling die, mede door de vreselijke beelden van doodzieke mensen, ons bevattingsvermogen misschien te boven gaat. Velen zien deze visie zelfs als argument om zijn volledige achtergrond af te doen als een ziekelijk luchtkasteel. Je moet óf knettergek zijn óf tot de diepste essentie weten waarover je praat bij het poneren van zo’n stelling.
Wie is die Godschalk eigenlijk? Dr. Wilhelm Godschalk is biochemicus, afgestudeerd aan de universiteit van Leiden. Voorheen was hij assistent-professor aan de University of Virginia Medical School, professor aan de University of Puerto Rico Medical School en was hij als senior-scientist werkzaam voor het 'Center for Energy and Environmental Research'. Aan de Universiteit van Virginia op het Natuurkunde- als het Biochemie-laboratorium deed hij onderzoek met Dr. Jesse Beams, de ultracentrifuge-expert, bekend van het Manhattan Project uit W.O. II.
Wilhelm staat niet alleen in zijn opvatting. Onder zijn artikel vindt u allerlei bronnen en verwijzingen van en naar de immer groeiende groep internationale wetenschappers die zichzelf 'AIDS Dissidenten' noemen.
Wie moeten we nu geloven? Hebben wetenschappers, media en overheden ons voorgelogen of zijn het de dissidente wetenschappers die de weg kwijt zijn? In academische kringen staan voor wat betreft de AIDS hypothese, de dissidenten en reguliere wetenschappers lijnrecht tegenover elkaar. Het beeld van een loopgravenoorlog doemt op, waarbij beide partijen elkaar vanuit hun loopgraven bestoken met argumenten. Het is een echte oorlog, het gaat over macht, geld en roem en natuurlijk zijn er de duizenden slachtoffers. En zoals in elke oorlog is het voor de gewone man al lang niet meer te volgen wie nu gelijk heeft en wie niet. De tegendraadse visie van Wilhelm behoort misschien wel tot de ultieme grenswetenschap waar de media geen aandacht aan besteedt. Dossier X neemt geen stelling in deze maar beziet vanuit het niemandsland het offensief van Wilhelm en zal de reguliere wetenschappers om een tegenaanval vragen. Het woord is aan Wilhelm;
Introductie
Zoals je ziet, gaat deze website dieper in op het wijde gebied van de grenswetenschappen. Dingen waar de 'officiële' wetenschap geen raad mee weet en waar, om die reden, vaak nogal lacherig over gedaan wordt. En inderdaad vindt men, temidden van interessante vindingen uit de oudheid, die zeker nadere studie vereisen, ook wel krankzinnige hersenspinsels die alleen maar de lachlust opwekken. Maar stel je nu eens een geval voor waarbij het juist de 'officiële' wetenschap is die een krankzinnig hersenspinsel heeft voortgebracht, waarover de denkende, échte wetenschapper óf treurig zijn hoofd schudt, óf zich rot lacht, maar desondanks iedereen die zegt er niet in te geloven voor gek verklaard wordt. Dat zou toch de omgekeerde wereld zijn, nietwaar? Nee, niet echt. Die gevallen treft men in overvloed aan in de geschiedenis: De 'platte aarde' was eens de officiële versie van ons wereldbeeld. Als je het daar niet mee eens was, dan lonkte het gekkenhuis. En zo'n geval hebben we nu weer: De AIDS/HIV theorie. Ik weet werkelijk niet of ik lachen of huilen moet. Ik neig tot het laatste, want er zijn vele, meest jonge, mensen die hun leven totaal verwoest zien, omdat zij een zgn. 'AIDS-test' hebben laten uitvoeren die positief uitviel. Velen van hen zijn op gruwelijke wijze vermoord met zeer giftige antivirale middelen. Waarna de moordenaars dan met een schijnheilig gezicht beweren dat de naïeve slachtoffers helaas aan AIDS overleden zijn. Bovendien zien we dat researchgroepen aan de universiteiten in ons land die aan AIDS werken, veel meer geld krijgen dan instituten die onderzoek verrichten aan de twee grootste killers: Hart- en vaatziekten en kanker. Zelfs als je de AIDS-propaganda zou geloven (doe het niet!) dan nog zou AIDS als nationale doodsoorzaak in het niet vallen bij de Grote Twee. Wel, niemand hoeft me op mijn woord te geloven: Ga naar Google en zoek op 'sterftecijfers' op pagina's in het Nederlands. Zo arriveer je vanzelf op de tabellen van het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek), en die liegen er niet om. Dus waarom gaat al dat geld naar de AIDSzwendelaars? Die mensen moeten wel een bijzonder krachtig lobby- en publiciteitstalent hebben. In elk geval schijnen ze prima contacten in de politiek te hebben. O, maar jullie wisten nog niet eens dat je belazerd wordt? Goed, dat leggen we dan hieronder even uit.
Een beetje Geschiedenis
We gaan terug naar de tachtiger jaren (brrrr!). De te gekke, woelige jaren zeventig met al die vrije seks waren voorbij. En miljoenen conservatieve Amerikanen baalden van al die losbandigheid. Dus toen in november 1980 een nieuwe president werd gekozen die in hun straatje paste, zagen zij hun kans schoon om de klok terug te draaien. Hun eerste pijlen werden gericht op de homo-wereld. "Homoseksualiteit is slecht, het is zondig." Stond dat niet duidelijk in de Bijbel? Nou, de gevolgen waren te zien; vele vertegenwoordigers van de 'gay' beweging verkeerden in slechte gezondheid. Net goed! Dat had de Here deze zondaars weer eens fijn ingepeperd! Nu zal het iedereen die de jaren 70 heeft meegemaakt wel opgevallen zijn dat de homo's uit die tijd niet zo zeer slecht en zondig waren, dan wel een beetje dom (en zij waren niet de enigen): Er werden heel veel drugs gebruikt om het ruige leven nog ruiger te maken. Onder de favoriete genotsmiddelen treffen we vooral amphetamines (speed, bennies, crystal meth), (crack)cocaïne en butyl- of amyl-nitriet (poppers) aan. Misschien wisten sommigen van jullie dat nog niet, maar die shit is niet goed voor je. Een veel voorkomende conditie was Kaposi sarcoma, een vorm van kanker die zich vooral op de huid manifesteert, speciaal rond de mond. Vele slachtoffers kwamen natuurlijk met hun lichamelijke klachten bij hun arts terecht. Tests wezen uit dat de meesten een verzwakt immuun-systeem hadden. Dat komt tot uitdrukking in een 'T-cell count'. T-cellen zijn een subgroep van de witte bloedcellen van ons immuunsysteem. Vandaar dat het verschijnsel aanvankelijk bekend werd als 'Gay Related Immune Deficiency'. Maar de homogemeenschap pikte dit niet; vond (terecht) dat zij weer eens in het verdomhoekje geplaatst werd. Dus werd de naam gewijzigd tot 'Acquired Immune Deficiency Syndrome' (AIDS). Tot dusver niets ongewoons... totdat de terpentijnzeikers er de lucht van kregen. "Natuurlijk! Zo straft God de onkuise zondaars!" En het symptoom AIDS werd omgesmeed tot de ziekte AIDS, met kenmerk: Een CD4 count onder 200 (CD4 is weer een subgroep van de T-cellen). Nu AIDS min of meer gebrandmerkt was als een ziekte veroorzaakt door onzedelijk gedrag, ging de Amerikaanse CDC (Center for Disease Control) zich er mee bemoeien. Deze instelling, die zich vooral bezighoudt met het bestrijden van infectieziekten, gooide zo'n kleine 30 verschillende kwalen die vanouds het mensdom bedreigen, maar weinig met elkaar te maken hebben op een hoop, en noemde het totaalproduct AIDS. Onder deze 29 ziekte-condities vinden we o.a.
herpes
gist-infecties
salmonella
diarree
koorts
griep
tuberculose
baarmoederkanker
longontsteking
...en nog veel meer
Houd deze gedachte even vast: AIDS is niet één afzonderlijke ziekte, maar een verzameling van 29 kwalen die we al eeuwen kennen, maar die onderling geen verband houden. Oude wijn in nieuwe zakken. Nu zul je zeggen: "Kom, kom, als iemand overduidelijk longontsteking heeft, dan heeft-ie toch geen AIDS? En dan behandelt de dokter hem toch voor longontsteking?" En dan zeg
ik: "Ach, wat naïef nou toch! Als de patient ook toevallig een HIV-test heeft laten doen en die valt positief uit, dan heeft-ie AIDS, punt uit. En dan wordt de arme stakker niet behandeld voor longontsteking, maar met uiterst giftige antivirale middelen. Hij had net zo goed direct naar de begrafenisondernemer kunnen gaan..." Geef het maar toe: Dat is wel even schrikken, hè? Als de HIV-test negatief uitvalt, heb je longontsteking en dan geneest de dokter je; als de test positief was heb je AIDS, en dan vermoordt hij je.
Goed, terug in de historie nu:
In de wereld van de natuurwetenschappen in Amerika rommelde het al een tijdje. De 'goeie ouwe tijd', toen elke wetenschapper zelfstandig een 'research grant proposal' kon indienen, en daarmee een redelijke kans had om van de overheid geld te krijgen voor zijn of haar onderzoek, was definitief voorbij. In 1971 verklaarde President Nixon de 'War on Cancer'. Daar kijken we nu niet meer van op, want we hebben inmiddels ook een 'War on Drugs' en een 'War on Terrorism' gezien. Allemaal kansloze flops. Voor wetenschappelijke onderzoekers betekende het dat je werk iets met kanker te doen moest hebben. En als het er hoegenaamd niets mee te maken had, dan sleepte je het er maar met de haren bij. Of anders: Geen poen, geen research, en op de lange duur geen baan. Nou, het is niks geworden met die 'War on Cancer' . Men had eerst nog het idee dat kanker i.h.a. veroorzaakt wordt door een virus, maar dat blijkt niet waar te zijn. Och, een vergeeflijke misser. Maar had dan niet één van die virusjagers naar zijn grootmoeder geluisterd, die hem ook al had kunnen vertellen dat kanker niet besmettelijk is? In wat voor wereld leefden die lui? In elk geval niet in de dagelijkse realiteit. Er is ook een tijd geweest dat men dacht dat alle ziekten veroorzaakt werden door bacteriën, toen die nog maar pas ontdekt waren, en dat is natuurlijk ook onzin. Er zijn evenwel tumor-verwekkende virussen bekend die geen cellen doden, maar ze transformeren tot tumorcellen die ongeremd doorgroeien en zich vermenigvuldigen. Rous Sarcoma Virus werd al in 1911 ontdekt. In het kader van het kankeronderzoek zocht men dus naarstig naar kwaadaardige virussen. Toen de War on Cancer zo'n beetje als een nachtkaars uitging, gingen deze viruszoekers gewoon door met hun werk.
De nieuwe uitdaging was AIDS, maar de dagelijkse bezigheden bleven hetzelfde. In de laboratoria van het Amerikaanse NIH (National Institutes of Health, een overheidsinstelling) werkte een biochemicus genaamd Robert Gallo die aan kankeronderzoek deed en vreselijk graag rijk en beroemd wilde worden. Hij had al eens beweerd een kankerverwekkend virus te hebben gevonden in de witte bloedcellen van leukemie-patienten. Nou ja, hij had niet echt het virus zelf gevonden, maar wel antilichamen tegen iets dat wel een virus moest zijn, en enzym-activiteit, gewoonlijk geassocieerd met een retrovirus (Over retrovirusen direct meer). Antilichamen zijn eiwitten in ons bloedserum, geproduceerd door ons immuun-afweersysteem. Nu zijn er vele natuurlijke stoffen (antigenen) die, als ze in ons lichaam terechtkomen, aanleiding geven tot de productie van antilichamen (ook wel antistoffen genaamd). Gallo's 'ontdekking werd dan ook krachtig de grond in geboord door zijn collega's in andere befaamde kankeronderzoekslaboratoria. Het met veel tam-tam gelanceerde virus werd dan ook nooit gevonden. De weefselkweek die het bewuste virus zou bevatten bleek verontreinigd met niet één, maar wel drie apenvirussen. Een echt 'broodje aap verhaal', dus. In 1980 kwam Gallo weer in het nieuws met een nieuw retrovirus. Hij noemde het HTLV-1, en ditmaal slaagde hij er in om er enige beroemdheid mee te verwerven. Niet dat dit 'leukemie-virus' erg geloofwaardig was, maar er werd wel een test ontwikkeld die geacht werd de aanwezigheid van het virus aan te tonen. Nou, met zo'n test kun je verwachten dat (bijna) iedereen die positief test (en dus het virus zou
hebben) op de duur leukemie krijgt, nietwaar? Inderdaad: Niet waar. Het percentage van de positief bevonden proefpersonen was minder dan 1% (!!) Dat verhinderde Gallo niet om prompt een met tweede 'leukemie-virus',HTLV-2 genaamd, op de proppen te komen. Dit stukje voorgeschiedenis dient om inzicht te verschaffen in de psyche van Robert Gallo: Hij wilde tot elke prijs beroemd worden door een virus te vinden dat een of andere enge ziekte veroorzaakte. Zo geen kanker, dan maar iets anders.
En begin tachtiger jaren zag hij zijn kans schoon. De AIDS-misère was inmiddels op gang gekomen, en dit was een te mooie kans om over te laten aan de bijbel-fanaten. Dus toen Luc Montagnier, een Franse onderzoeker, hem een celculuur stuurde, waarin deze dacht een nieuw retrovirus te hebben ontdekt, sjoemelde hij er een beetje mee heen en weer, en besloot Montagnier's werk te stelen. Voor hem niets bijzonders, want HTLV-1 had hij ook al gejat van twee van zijn collega's op het NIH-lab. Alhoewel Montagnier heden ten dage ruiterlijk toegeeft nooit ook maar één viruspartikeltje te hebben geïsoleerd, stootte Gallo door. Op 23 April 1984 belegde hij, samen met Margaret Heckler, die toen de Amerikaanse minister van volksgezondheid was, een persconferentie waarin hij bekendmaakte de waarschijnlijke oorzaak van AIDS te hebben gevonden. Het was een retrovirus, zo zei hij, dat T4-cellen van het immuunsysteem vernietigde, waardoor de AIDS-patiënt blootgesteld werd aan allerlei infectieziekten. Op zichzelf was deze persconferentie een merkwaardig verschijnsel. Wanneer een wetenschapper iets belangrijks te melden heeft, dan is het gebruikelijk dat hij of zij de bevindingen opschrijft en het manuscript inzendt naar een van de wetenschappelijke tijdschriften. De redacteur stuurt vervolgens een paar kopieën van het verhaal voor kritiek naar andere onderzoekers die deskundig zijn op het bewuste gebied. Na het uitwerken van alle punten van kritiek wordt dan het artikel gepubliceerd (en soms ook verworpen of door de auteur teruggetrokken). Deze methode noemt men 'peer review', en Gallo omzeilde dit proces volkomen. Wat hij ook deed was onmiddellijk patent aanvragen op een bloedtest om besmetting met het nieuwe virus aan te tonen. Centje voor de oude dag... Jammer voor hem was Montagnier al eerder op dat idee gekomen.
Een internationale rechtszaak volgde, en de presidenten Reagan en Mitterand moesten er persoonlijk aan te pas komen om de zaak te schikken. Wie uit dit alles opmaakt dat Dr. Robert Gallo, die aan de basis van het hele wetenschappelijke kaartenhuis staat, een doortrapte schurk is, kan daarin zeker wel gelijk hebben. Maar men dient niet te vergeten dat de echte, veel meer sinistere boeven te vinden zijn in de Amerikaanse regering en de grote farmaceutische industrieën. Er is heel wat geld te verdienen met deze opgeklopte ziekte, en bovendien verkrijg je een enorme macht over mensen als je hen maar goed bang weet te maken. Gallo is in dit spelletje slechts een pion. Een belangrijke pion, maar wel eentje die zonodig geofferd kan worden. Dat gebeurde ook bijna: Al het gekissebis over patentrechten, waardoor zelfs een aanklacht wegens meineed dreigde, plus bewijzen die boven tafel kwamen over gesjoemel met lab-resultaten leidden tot een openbaar onderzoek door het Amerikaanse Congress. Daar kwam nog bij dat Gallo en kornuiten gedurende de 'kanker-jaren' op volkomen onverantwoorde wijze met belastinggeld waren omgesprongen. De kornuiten moesten daarvoor boeten; Gallo ontsprong de dans. Na een bijna geslaagde poging tot witwassen van het schandaal (Het lijkt onze bouwfraude wel), werd Gallo beschuldigd van 'Scientific Misconduct', en gedwongen het NIH te verlaten. Voor elke andere wetenschapper zou een dergelijke schande het einde betekenen van zijn of haar carriere; zo iemand zou nergens meer aan de bak komen. Maar de AIDS-mythe was te winstgevend voor de direct betrokkenen, dus Gallo werd in staat gesteld elders zijn zaakjes op te zetten (in Baltimore) en het dogma dat volledig was gebaseerd op zijn krakkemikkige research werd er in de hele wereld ingehamerd: HIV=AIDS=DEATH! Nog steeds zit ik met kromme tenen naar het nieuws te luisteren, wanneer een geleerd kijkende nieuwslezeres het met indringende overtuigingskracht heeft over "HIV, het virus dat AIDS veroorzaakt." Je moet maar durven...
Wat is er mis met de theorie?
Natuurlijk hoeft een theorie die afkomstig is van een doortrapte schurk niet persé onjuist te zijn. Als voorbeeld denk ik dan aan Al Capone die eens gezegd moet hebben: "Onderhandelen is altijd goed. Maar dat gaat zoveel makkelijker als je zelf degene bent die het pistool in zijn hand heeft." Aan de juistheid van die redenering hoeft niemand te twijfelen. Maar op die van de HIV/AIDS-bende valt wel een en ander aan te merken. Van ‘officiële’ zijde (dwz. de lieden met het pistool in de hand) krijgen we te pas en te onpas te horen: "AIDS (alle 29 variaties) wordt veroorzaakt door een retrovirus genaamd “HIV” (Gallo noemde het eerst HTLV-3, maar de naam werd veranderd om overtuigender over te komen). Deze stelling gaan we wat nader bekijken: Om te beginnen: Wat is AIDS? Nu, zoals gezegd komt het voor in 29 verschillende smaken, die onderling niets op elkaar lijken. Maar er is één gemeenschappelijke factor: De patiënt heeft een laag aantal T-cellen van het CD4-type, en dus een verminderde afweer tegen infectieziekten.
Hoe stelt men vast of iemand AIDS heeft? Tja, daar vraag je me wat! Dat hangt er van af waar zo iemand zich bevindt. Als-ie een van de 29 'indicatieziekten' heeft, dan is dat een goed uitgangspunt bij de diagnose. Maar in de 'beschaafde' Westerse wereld komt daar nog een belangrijk onderdeel bij: Een test voor HIV. Bij mensen die in Afrika wonen gaan we geen dure tests uitvoeren; als die ziek zijn, dan zullen ze wel AIDS hebben. Weten die kannibalen veel...
Retrovirussen
We hebben het regelmatig over retrovirussen gehad. Wat zijn dat? Wel, in een biologische cel wordt het genoom (erfelijke eigenschappen) bepaald door het DNA. Bij de celdeling splitst het DNA zich, en in de dochtercellen codeert het DNA de vorming van RNA, wat dan op zijn beurt weer de code bevat voor de synthese van andere celcomponenten zoals eiwitten. De normale codering verloopt dus volgens het schema: DNA--> RNA--> overige componenten. Virussen komen in vele verschillende vormen: Het zijn allemaal nucleoproteïnen. Sommige bevatten DNA, andere RNA. Bij een RNA-virus zoals Polio treedt het RNA als genetisch materiaal op. Bij retrovirussen ligt de zaak anders: Zij bevatten eveneens RNA, maar dat dient als een patroon om eerst te coderen voor een pro-viraal DNA. En dit DNA kan vervolgens ingebouwd worden in het genoom van een geïnfecteerde gastcel. Dit betekent dat het virus-DNA zich alleen maar kan vermenigvuldigen als de cel dat ook doet! In virologen-taal: De virus-reproductie is totaal afhankelijk van de cel-mitose. Derhalve doodt een retro-virus geen cellen, en dus ook geen T4 witte bloedcellen. De bekende retrovirussen die bij de mens voorkomen, zijn volkomen onschuldige passagiers. Voor kippen en muizen zijn er wel retrovirussen die tumoren kunnen veroorzaken (een wildgroei van cellen dus), maar geen destructie van cellen. Niets dat ook maar in de verste verte lijkt op 'AIDS' . En aangezien de vermenigvuldiging van retrovirussen afhankelijk is van de cel-mitose, is de keuze van een retrovirus als veroorzaker van een dodelijke ziekte dus een virologische blunder van de eerste orde. Maar de huidige medische wetenschapper maalt daar niet (meer) om. Als de poen maar goed zit.
Hoe staan wij er voor?
Goed, we blijven dus zitten met 29 verschillende ziekten, die we al jaren kenden, maar die nu niet langer als zodanig behandeld worden omdat er zo nodig giftige anti-retrovirale middelen op ons losgelaten moeten worden. Helpen die hooggeprezen chemicaliën eigenlijk? "Ja!" roepen de voorstanders, met de hand op het bankboekje. "AIDS-patiënten leven langer dankzij deze nieuwe medicijnen!" Helaas, de waarheid is anders. Niemand heeft ooit ook maar één dag langer geleefd dankzij deze middelen. En 'nieuw' zijn ze ook al niet. Ze komen namelijk uit de gifkeuken van de chemotherapeuten. Het is zeer wel mogelijk om kanker te overleven, maar chemotherapie overleven is een veel lastiger opgave. Ik ken in elk geval niemand die dat gepresteerd heeft. Er worden twee klassen van chemicaliën gebruikt: De nucleoside-analoga en de protease-remmers Deze laatsten beschadigen de boel grondig, en sturen je hele metabolisme in de war. De eerste categorie is nog erger. Die bestaat uit 'verneuk-bouwstenen' voor DNA, zodat de DNA-replicatie gestopt wordt. M.a.w., de cel wordt gedood. En deze middelen zijn niet kieskeurig. Je lichaamscellen die je zo hard nodig hebt gaan er ook aan. Wacht eens even! Lichaamscellen? Dus ook witte bloedcellen? Ja zeker! Deze medicamenten vernietigen T-cellen. Dat betekent dat deze middelen, die AIDS zouden moeten genezen, juist AIDS veroorzaken! Mooie boel! Wat men eigenlijk wil is dat je stopt met de straat-drugs die inderdaad slecht voor je zijn, en dan overstapt op hun drugs die hetzelfde effect sorteren. Wat is dit? Een oorlog tussen drugshandelaren? Inmiddels ben je goed ziek van deze 'heilzame' medicijnen. Het pleit voor de kanker-chemotherapeuten dat zij deze middelen slechts als een relatief korte kuur toepassen, omdat ze zo giftig zijn. Maar de AIDS-therapeut is anders: Die laat de patiënt AZT (azidothymidine), of een modieuze cocktail van verscheidene giften slikken tot-ie vanzelf dood gaat. Aaaaaaaach! Complicaties... Veel van deze 'complicaties' worden wegverklaard door 'mutatie' van HIV. Als je bij het uitspreken van het woord 'mutatie' achteloos je vingernagels bestudeert, kom je als arts overtuigender over.
Mutaties komen inderdaad veel voor in de biologie. De mutatietheorie werd oorspronkelijk ontwikkeld door onze landgenoot Hugo de Vries (ongeveer 1900) en heeft later een moleculaire basis gekregen in de genetica. Maar ach! Hugo de Vries zou zich in zijn graf omdraaien als hij kon lezen hoe de HIV-fanaten er tegenwoordig een potje van maken. Elke keer als zij door de feiten in het nauw gebracht worden, grijpen zij een 'snelle mutatie' van HIV aan als verklaring. Nu gaan mutaties nooit zo snel in hun werk. Je moet je niet voorstellen dat een virus even snel een andere gedaante aanneemt (zoals een vermomde Inspecteur Clouseau), om ons en een vers toegediend medicament te foppen. Mutaties vinden plaats in het DNA (wat het virus niet heeft, maar volgens de theorie in het erfelijk celmateriaal zit ingebakken), en dus komen ze pas tot uitdrukking wanneer de cel zich deelt. RNA kan in principe ook gemuteerd worden, maar één enkel molecuul ervan zet geen zoden aan de dijk. Het RNA zou zich moeten vermeerderen, maar doet dat niet, want... HIV wordt geacht een retrovirus te zijn. En als het zich al in het plasma-gedeelte zou vermenigvuldigen, dan zou je het in grote hoeveelheden in de cel moeten aantreffen. En dat is niet het geval. Er is nooit ook maar één viruspartikeltje HIV gevonden. Noppes. Zilch. Nada. Ik heb tenslotte (alleen maar om te plagen) nog een vraagje aan de HIV-mutatie propagandisten: Hoe komt het toch dat, na die mutaties van HIV, waardoor toch de serologische eigenschappen zouden moeten veranderen, nog steeds dezelfde eiwitten gebruikt worden voor de ELISA en de Western Blot test? Zou er iets onspecifieks loos zijn met die testmethoden?
Kapotjes
Het zal inmiddels duidelijk zijn dat we ons in Nederland al helemáál niet druk hoeven te maken over AIDS. Er is gewoon geen virus waarmee je besmet kunt worden. Wereldwijd leven er vele mensen die zelf 'HIV-negatief' bevonden zijn met een 'positieve' partner (homo of hetero), zonder dat er nare dingen gebeuren. Maar de terpentijnzeikers willen gewoon dat je ophoudt met neuken. Ze gunnen het je eenvoudig niet. En dus moet je goed bang gemaakt worden. Mij hebben ze vroeger uitvoerig beschreven hoe je piemeltje met een speciaal daarvoor ontwikkeld apparaatje in vieren gesneden zou worden als je ooit een druiper zou krijgen, of Syph. Nou, dat is me meegevallen... De grote middenmoot van de AIDS-beweging beveelt 'Veilig vrijen' aan. Hmmm... met zo'n ding om zeker! Ten eerste zijn condooms helemaal niet zo veilig voor je gezondheid. Allergie tegen latex is een snel toenemend verschijnsel. Bovendien worden bij de verwerking van latex chemicaliën gebruikt die irriterend werken of zelfs carcinogeen zijn (zoals aniline, hexamethyline-tetramine,of ortho-toluidine). Bovendien is er geen lol aan; doe ik het net zo lief niet. En dat is nu juist wat de rechtervleugel in het AIDSwezen aanprijst: In tegenstelling to 'Safe Sex' of 'Veilig Vrijen' staan zij voor 'Niet Neuken' (Per slot van rekening moet het allitereren). Een heuse Curie-kardinaal heeft uitgelegd dat een HIV-partikeltje (als het zou bestaan) veel kleiner is dan de poriën in een condoom. En inderdaad, de kardinaal heeft groot gelijk. Het is ook gebleken dat deze rotdingen zelfs tegen de 'gewone' sexueel overdraagbare ziekte-veroorzakers weinig of geen bescherming bieden. Wel (meestal) tegen baby’s, maar dat zint de kardinaal nu weer niet. Weg met kapotjes dus! En dat is voor het eerst van mijn leven dat ik het eens ben met een kerkvorst. President Bush is het overigens ook met de kardinaal eens, zij het om een andere reden: Hij pleit ook voor 'Abstinence'. Niet Neuken, dus.
Afrika - De laatste strohalm
Het gebeurt in elke discussie die ik ooit gehad heb met de (licht)gelovigen: Zodra de argumenten op zijn, of weerlegd, komt men met de triomfantelijke uitspraak: "Maar in Afrika dan; daar vallen de mensen bij bosjes dood neer door de AIDS epidemie! En het zijn meest jonge mensen." Kijk, daarom ben ik zo blij dat ik geen president ben van een Afrikaans land. Thabo Mbeki is dat wel, en hem wordt voortdurend het leven zuur gemaakt door de AIDS-maffia die persé wil dat hij zijn volk enorme ladingen van giftige chemicaliën aanbiedt in plaats van voedsel, goed drinkwater en zinnige gezondheidszorg. Er ís helemaal geen AIDS-epidemie in Afrika. En nee, het continent zal in de toekomst niet leeg zijn omdat alle mensen die daar woonden gestorven zijn aan AIDS. In werkelijkheid is de bevolkingstoename 3% per jaar (!) Bij ons is dat slechts ongeveer 1%. De infrastructuur is niet sterk ontwikkeld in de meeste Afrikaanse landen, en statistieken bijhouden is daar niet het sterkste (of belangrijkste) punt. Daarom doen de Amerikanen en organisaties als WHO of UNAIDS dat maar voor hen. Hier en daar komen de werkelijke cijfers echter boven tafel. Dit plus het feit dat de 'officiële cijfers vaak met elkaar in tegenspraak zijn, geeft ons een indruk hoe de getallen gemanipuleerd en vervalst worden. Ja, als je liegt dat je barst, dan moet je ook over een zekere intelligentie beschikken. Een epidemie kan naar willekeur gesimuleerd worden door de criteria steeds een beetje op te rekken. Dat is eerst in de V.S. al vertoond, toen de CDC enige malen de definitie van AIDS verruimde. In Afrika wordt het nog bonter gemaakt: Als je een paar weken koorts hebt, of diarree (al is het dan ook malaria), dan heb je automatisch AIDS. Geen test nodig, zelfs al zou er een betrouwbare test bestaan. AIDS in Afrika is dus per definitie iets anders dan AIDS in Amerika of Europa.
Maar zelfs als men Afrikanen op dezelfde wijze zou testen als bv. de Amerikanen, dan nog zou de Afrikaan meer kans maken om met een 'positieve' test uit de bus te komen. Er zijn in Afrika vele endemische tropische ziekten, zodat het immuunsysteem van iemand uit Afrika veel rijker is aan antistoffen dan dat van de Amerikaan of Europeaan. Aangezien de gebruikelijke 'HIV-tests' verre van specifiek zijn, is de kans op een positieve test in Afrika veel groter. Vals-positieve tests voor 'HIV' worden o.a. vertoond door malaria, lepra, tuberculose, allerlei soorten schimmels en gisten (Candida!), en zelfs...zwangerschap. Toch is het voor de AID$-maffia belangrijk om de mythe vol te houden dat mensen van Afrika die vroeger stierven aan de vanouds bekende kwalen, waarvan diepe armoede, onhygiënische levensomstandigheden en gebrek aan gezondheidszorg de voornaamste oorzaken zijn, nu plotseling sterven aan AIDS. Een heel continent om pharma-produkten te slijten (of moeten we zeggen 'dealen'?) Afrika is een grote markt! Maar minstens even belangrijk is de mogelijkheid om al die mensen in Afrika te kunnen gebruiken als proefkonijn voor experimenten die in de V.S. onethisch en onwettig zouden zijn. Als voorbeeld hiervan kunnen we de mensonterende drug-proeven met nevirapine in Uganda noemen, waarbij zwangere vrouwen in een laat stadium van hun zwangerschap deze giftige stof kregen toegediend, 'om de transmissie van HIV van moeder naar baby te voorkomen'. Niet alleen was het testprogramma onwetenschappelijk opgezet en uitgevoerd, er vielen vele doden. En hadden de Doctoren des Doods in de V.S. er iets van geleerd? Natuurlijk niet. Edmund Tramont, de directeur van de AID$-afdeling van NIH vervalste de rapporten van zijn medewerkers, en president Bush gaf zijn goedkeuring aan een project om tonnen van het dodelijke spul naar zuidelijk Afrika te verschepen. Wie meer over deze zaken wil weten kan op Google zoeken naar 'Anthony Brink'. Hij is een advocaat en publicist in Zuid-Afrika die veel over dit soort zaken heeft geschreven. Bovendien is hij daar, waar het allemaal gebeurt, en wij zijn hier, waar niemand er de ballen van weet maar toch zegt: "In Afrika vallen ze bij bosjes dood neer". Och ja, die mensen vallen misschien wel dood neer, maar dat komt niet door AIDS, maar door de giftige medicijnen die er tegen worden ingezet of uitgeprobeerd. En tot de bezorgde zielen hier (meestal van het geitenwollensok-type) die het zo sneu vinden dat "die arme mensen in Afrika geen AIDS-medicijnen kunnen betalen" zeg ik dan: Die arme mensen weten niet hoe gelukkig ze zijn, en waaraan ze ontsnappen! Dus houd mij geen collectebus onder mijn neus "voor de arme slachtoffertjes van AIDS in Afrika". Aan genocide wil ik niet medeplichtig zijn.
Dr. Wilhelm Godschalk
Bron en meer informatie: Dossier X 25-03-205
Wederom een artikel dat U niet zo snel in de reguliere media aan zult treffen.
Vandaar: Brummenseblunders.nl...
